Σωτήρης Χατζηγάκης: Η ΝΔ έχει πάρει ακροδεξιά στροφή - Επαναφέρει το μετεμφυλιακό κλίμα

«Πιστεύω ότι η ΝΔ, από την αλλαγή της ηγεσίας της, έχει πάρει μια ακροδεξιά στροφή», είπε ο πρώην βουλευτής του κόμματος και υπουργός Σωτήρης Χατζηγάκης.
Σε δηλώσεις του στον ΒΗΜΑ FM , έκανε λόγο και για επαναφορά του μετεμφυλιακού κλίματος της δεκαετίας του '50. «Κατ' αρχήν, η κάθετη αντιπαράθεση με τις αριστερές δυνάμεις, οι οποίες είναι ανίσχυρες σήμερα στο καθεστώς που ζούμε, αποτελεί μια επανάληψη της δεκαετίας του '50 και της αντιπαράθεσής της ανάμεσα στο αριστερό-δεξιό, το άσπρο-μαύρο. Μια περίοδο ψυχρού πολέμου, δηλαδή», δήλωσε χαρακτηριστικά και συνέχισε: «Η στροφή φαίνεται επίσης από την ιδεολογική σύγχυση που υπάρχει με πολλά στελέχη που μιλάνε σήμερα για τη Χρυσή Αυγή».
Να σημειωθεί ότι τον Νοέμβριο του 2011 ο Σωτήρης Χατζηγάκης είχε τεθεί εκτός ΚΟ της ΝΔ επειδή είχε μιλήσει για ύπαρξη «ακροδεξιών σταγονιδίων» στο κόμμα.

Είναι αργά για δάκρυα, Όλγα

Έκλαψε η Όλγα Τρέμη μετά την προβολή ρεπορτάζ για το Πρότυπο Νηπιοτροφείο Καλλιθέας, όπου μητέρες είναι αναγκασμένες να αφήνουν τα παιδιά τους από την Δευτέρα ως την Παρασκευή, ώστε να έχουν στέγη και φαγητό. Η Όλγα Τρέμη πρέπει να κλάψει κι άλλο. Και να πονέσει. Αφόρητα.
Δεν με πείθουν τα δάκρυα της Όλγας Τρέμη για τα παιδιά.
Όπως δεν με πείθει η Όλγα Τρέμη τρία χρόνια τώρα που στηρίζει με τον πιο κυνικό και ξεδιάντροπο τρόπο τις πιο άθλιες πολιτικές, τους πιο άθλιους πολιτικούς και τα πιο άθλια αφεντικά της.
Πού ζει η Όλγα Τρέμη; Σε ποιον πλανήτη; Τώρα ανακάλυψε τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία;
Στο ίδρυμα που είμαι εθελοντής, έκοψαν τα κονδύλια για την διατροφή των παιδιών στο μισό.
Απέλυσαν προσωπικό. Ανάμεσά τους και κάποιες από τις κυρίες που φρόντιζαν τα παιδιά στα «σπίτια» του ιδρύματος. Ελλείψει προσωπικού, τα «σπίτια» μειώθηκαν και τα παιδιά ζουν πια όλα μαζί. Μικρά και έφηβοι. Ωραία φάση.
Επίσης, είναι πολύ ωραίο να επισκέπτεσαι παιδιά που έχουν κάνει εγχείρηση στο Παίδων της Πεντέλης και να είναι μόνα τους. Σκέψου να είσαι παιδί, να κάνεις μια πολύ βαριά εγχείρηση και να μην είναι κάποιος πλάι σου. Προσπάθησε να το σκεφτείς.
Φέρτε μου μια κάμερα να κλάψω για τα παιδιά. Να βάλω και τα καλά μου, να βαφτώ, να βγω ωραίος.
Η Όλγα Τρέμη νόμιζε μέχρι χτες πως τα παιδιά είναι ντεκόρ στις φιλανθρωπίες της ζάπλουτης συζύγου του ζάπλουτου αφεντικού της.
Τώρα που τα Μνημόνια που η ίδια και η φρικαλέα παρέα της στήριξαν λυσσασμένα καταρρέουν, τώρα που τα αφεντικά της μάλλον θα την αντικαταστήσουν με κάποιο πιο φρέσκο -αλλά εξίσου πρόθυμο- κρέας, η Όλγα ανακάλυψε πως υπάρχουν παιδιά και οικογένειες που υποφέρουν.
Η Όλγα θέλει τώρα να χτίσει ανθρώπινο προφίλ.
Η Όλγα δεν είναι ευαίσθητη.
Ή Όλγα φοβάται.
Δικαιολογημένα.

Και η Λίμνη Πλαστήρα θύμα των μνημονίων...

Άρθρο του ΗΛΙΑ ΤΣΙΑΜΑΝΤΑ*

Η φετινή χρονιά, όπως όλα δείχνουν θα είναι μια καλή χρονιά για τον τουρισμό στη χώρα μας. Από τα μέχρι τώρα στοιχεία υπάρχει μια αύξηση του τουριστικού ρεύματος από το εξωτερικό παρατηρείται και μια μεγάλη πτώση των Ελλήνων τουριστών προς όλους τους προορισμούς,  εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων.

Η λίμνη Πλαστήρα υποδοχέας σχεδόν αποκλειστικά Ελλήνων τουριστών βρίσκεται για τρίτη συνεχή χρονιά από την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών σε καθοδική πορεία. Η κατάσταση έχει προσλάβει πλέον τέτοιες διαστάσεις που καθιστά τις περισσότερες επιχειρήσεις της μη βιώσιμες.

Σε πρόσφατη επίσκεψή του στο Υπουργείο Ανάπτυξης ο Σύνδεσμος Επιχειρηματιών της λίμνης έκρουσε τον «κώδωνα του κινδύνου» για την επερχόμενη καταστροφή, αν δε ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα στήριξης της περιοχής, χωρίς ωστόσο να εξασφαλίσει  σαφείς δεσμεύσεις.
Οι αιτίες για αυτήν την κατάσταση είναι προφανείς.

Στην περιοχή έγιναν μεγάλες και ακριβές επενδύσεις που στόχευαν κυρίως στην προσέλευση τουριστών από τα μεσαία εισοδηματικά στρώματα. Τα στρώματα αυτά είναι εκείνα που υπέστησαν τη μεγαλύτερη λεηλασία από τις πολιτικές των μνημονίων.

Οι εκδρομές που γινόντουσαν στην περιοχή από ΚΑΠΗ, Εργατική Εστία, συλλόγους, σχολεία, κ.λπ., έχουν μειωθεί δραματικά εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, τον περιορισμό των κοινωνικών προγραμμάτων και την κατάργηση της Εργατικής Εστίας.

Αν η κατάσταση συνεχιστεί, πολύ σύντομα θα μετράμε κλειστές επιχειρήσεις και στη λίμνη Πλαστήρα δεδομένου ότι οι ιδιοκτήτες τους δε θα μπορούν να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα, πόσο μάλλον να εξυπηρετήσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις .

Η απαξίωση της Λίμνης Πλαστήρα αποτελεί το σημαντικότερο ίσως πλήγμα στην οικονομία και το προφίλ της Καρδίτσας. Έρχεται να προστεθεί στην απαξίωση της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής, το σταμάτημα της οικοδομής και των δημοσίων έργων και στα εκατοντάδες λουκέτα σε επιχειρήσεις που αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά του παραγωγικού ιστού του νομού.

Διαψεύδονται έτσι κατηγορηματικά και στο νομό μας οι ενέσεις αισιοδοξίας που επιχειρούν οι αυτόκλητοι «Σωτήρες»μας για δήθεν ανάπτυξη και έξοδο από την κρίση.

Χρειάζεται άμεσα πριν είναι πολύ αργά ένας επανασχεδιασμός της ανάπτυξης της Λίμνης Πλαστήρα .

Μαζί με τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι επιχειρηματίες για την προσέλκυση νέων τουριστών απαιτείται η αποφασιστική στροφή και σε άλλες μορφές εναλλακτικού τουρισμού (αγροτουρισμός, ορειβατικός, πολιτιστικός αθλητικός θρησκευτικό, γαστρονομικός, κ.λπ τουρισμός) που θα δένει με τα φυσικά στοιχεία της περιοχής θα επιμηκύνει την παραμονή και θα απευθύνεται σε κατηγορίες ανθρώπων με ειδικά ενδιαφέροντα (χόμπυ), αλλά και χαμηλότερη εισοδηματική κατάσταση.

Χρειάζεται στη νέα σχεδίαση να υπάρχει στόχευση για τη δημιουργία θέσεων εργασίας με δράσεις που θα προσδίδουν προστιθέμενη αξία στην αξιοποίηση των προϊόντων ξύλου των δασών της περιοχής, των αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, των προϊόντων αμπέλου, κ.λπ.

Χρειάζεται ακόμη ένα αρραγές μέτωπο αντίστασης απέναντι στις δεσμεύσεις του μνημονίου για πώληση των υδροηλεκτρικών σταθμών και των νερών με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την  περιοχή μας.

Χρειάζεται τέλος ανατροπή των πολιτικών που οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή, τον λαό μας στη φτωχοποίηση και τον φυσικό μας πλούτο σε εκποίηση 

* Ο Ηλίας Τσιαμαντάς είναι μέλος της Γραμματείας της Ν.Ε Καρδίτσας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

"Διορισμένε υπουργέ και υποτακτικέ των χρηματοπιστωτών κύριε Στουρνάρα, σου οφείλω μια απάντηση"

Άρθρο της ΣΟΦΙΑΣ ΣΑΚΟΡΑΦΑ
(Ανοιχτή επιστολή στον Στουρνάρα)


“Αγαπητέ κύριε, αγαπητή κυρία,
Αποφασίζομεν και διατάζομεν….”
Αυτό υπήρξε με λίγα λόγια το περιεχόμενο της επιστολής του Γιάννη Στουρνάρα προς τους περιφερειακούς σταθμούς που προβάλλουν τις εκπομπές της ΕΡΤ.
Οφείλω μια απάντηση :
Διορισμένε υπουργέ και υποτακτικέ των χρηματοπιστωτών κύριε Στουρνάρα,
Από εσάς περιμένουμε τα πάντα.
Λογοκρισία, φίμωση, απειλές, εκφοβισμούς, φασίζουσες πρακτικές…Οι μόνοι άλλωστε που στηρίζουν τις πρακτικές σας των τελευταίων ημερών είναι οι νεοναζιστές πολιτικοί σας σύμμαχοι.
Και δε γίνεται να μην περιμένω τα πάντα από έναν υπουργό που με την αδίστακτη πολιτική του έχει οδηγήσει το λαό μας στην οικονομική απόγνωση και στην κοινωνική εξόντωση. Το αντίθετο, οι φασίζουσες πρακτικές βρίσκονται σε πλήρη αντιστοιχία με την πολιτική την οποία εφαρμόζετε, αφού η δημοκρατία δεν αντέχει, δε χωρεί και δε συνάδει με αυτά που γίνονται στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια.
Αλλά, κύριε Στουρνάρα. Επαναλαμβάνω : αλλά…
Εδώ και ένα χρόνο ασκείτε και εφαρμόζετε πολιτική καταστρατηγώντας το Σύνταγμα και ακυρώνοντας τη Βουλή.
Εδώ και ένα χρόνο διοικείτε με φιρμάνια, με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, αντιμετωπίζοντας τους βουλευτές σαν περιττούς και τους πολίτες σαν υπηκόους τριτοκοσμικής Μπανανίας.
Εδώ και ένα χρόνο είστε ο βασικός πυλώνας μιας κυβέρνησης που αντιλαμβάνεται το δημόσιο σα λάφυρο και τους εργαζόμενους σαν κολίγους.
Η απόλυτη αποτύπωση της αντίληψής σας και των μεθοδεύσεών σας φάνηκε με το φασιστικό τρόπο που αποφάσισε και διέταξε η κυβέρνησή σας να μπει λουκέτο στην ΕΡΤ.
Η κυβέρνησή σας έβαλε λουκέτο στην ενημέρωση.
Έβαλε γύψο στη δημοκρατία.
Έβαλε σε μια μέρα 3.000 εργαζόμενους στον εφιάλτη της ανεργίας.
Κύριε Στουρνάρα,
Εσείς προσωπικά δε νομιμοποιείστε να επικαλείστε την κείμενη νομοθεσία.
Αυτή τη νομοθεσία την κάνατε κουρελόχαρτο προς όφελος των μεγάλων αφεντικών σας, εγχώριων και ξένων.
Εσείς προσωπικά δε νομιμοποιείστε να επικαλείστε παραβάσεις στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.
Είστε ο πρώτος παραβάτης προς όφελος των διαπλεκόμενων αφεντικών σας των ιδιωτικών καναλιών.
Εσείς προσωπικά δε νομιμοποιείστε να μιλάτε για νομιμότητα στο ραδιοτηλεοπτικό φάσμα.
Εσείς και η κυβέρνησή μας κλείσατε μέσα σε ώρες το μοναδικό νόμιμο σταθμό στην Ελλάδα.
Ευθέως λοιπόν κύριε Στουρνάρα σας λέγω ο πολιτικός σας τσαμπουκάς δεν περνάει.
Και δεν περνάει γιατί είναι κούφιος.
Πολιτικό τσαμπουκά έχει  μόνον αυτός που εν ονόματι των συμφερόντων του λαού, θαρραλέα και γενναία, συγκρούεται με τους δυνάστες του λαού του.
Εντολοδόχοι αχυράνθρωποι του δικού σας είδους, όταν βρίσκουν το θράσος να συμπεριφέρονται με πολιτικό τσαμπουκά στο λαό, όταν βρίσκουν το θράσος να συμπεριφέρονται με πολιτικό τραμπουκισμό σε κάθε πηγή ενημέρωσης και αλήθειας, έχουν την κατάληξη που είχαν όλοι οι αχυράνθρωποι στην ιστορία της πατρίδας μας, όλοι αυτοί που στα αφεντικά τους βροντοφώναζαν "yes man", ενώ στο λαό ούρλιαζαν "αποφασίζομεν και διατάσσομεν".
Δείτε τα πρωτοσέλιδα των ευρωπαϊκών εφημερίδων, ακούστε τις δηλώσεις των ξένων ομολόγων σας, ανοίξτε τα αυτιά σας στην κατακραυγή των απανταχού Ελλήνων και Ελληνίδων και θα αντιληφτείτε ότι ο μόνος που αυτή τη στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπος με κυρώσεις είστε σεις και η κυβέρνησή σας.

Σοφία Σακοράφα

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Aπαγόρευσαν σε δασκάλα να διδάξει τον «Κεμάλ» των Γκάτσου-Χατζιδάκι

Είχε προηγηθεί καταγγελία γονέα για ισλαμική προπαγάνδα μέσω του συγκεκριμένου τραγουδιού!!

Το γύρο των social media κάνει από την Τετάρτη το βράδυ καταγγελία δασκάλας που δημοσιεύει και το προσωπικό της e-mail στο facebook ότι η διευθύντρια του σχολείου στο οποίο διδάσκει την επέπληξε για τη διδασκαλία του «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι. 
Σύμφωνα με την καταγγελία της δασκάλας η Διευθύντρια του σχολείου προχώρησε σε αυτή την πρωτοφανή κίνηση μετά από διαμαρτυρία γονέα που κατήγγειλε για ισλαμική προπαγάνδα!!!

Ολόκληρη η επιστολή-καταγγελία της δασκάλας έχει ως εξής:

«Γονιός ήρθε στο σχολείο να διαμαρτυρηθεί στη διευθύντρια επειδή δίδαξα στα παιδιά (Ε' δημοτικού) τον Κεμάλ του Χατζιδάκι στο μάθημα της μουσικής κατηγορώντας με για ισλαμική προπαγάνδα. Αντίδραση διευθύντριας?

Μπήκε στην τάξη και μάζεψε από τα παιδιά τις φωτοτυπίες που είχα μοιράσει. Έπειτα με κάλεσε στο γραφείο της και αφού δήλωσε απογοητευμένη από τη δουλειά μου μου ανέλυσε για ποιους λόγους στο δημοτικό μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους φρόνημα.

Αν σας έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο(απευθύνομαι στους εκπαιδευτικούς φίλους) θα ήθελα να επικοινωνήσετε μαζί μου, γιατί θεωρώ πως τα πράγματα έχουν ξεφύγει και κάπως πρέπει να αντιδράσουμε, έστω σε επίπεδο δημοσιοποίησης αυτών των φαινομένων. Δεν είναι δυνατόν το έργο των εκπαιδευτικών και ιδίως των καλλιτεχνικών μαθημάτων να υφίσταται λογοκρισία, ούτε τα φαινόμενα φανατισμού που μας έχουν παγώσει το αίμα να τα βλέπουμε να τρυπώνουν στα σχολεία με τις ευλογίες των διευθυντών και των ανωτέρων τους».

Epikairo.GR: Θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε την άποψη της Διευθύντριας [η άποψη του γονέα δεν έχει κάποια σημασία στο δημόσιο διάλογο] αλλά νομίζουμε πως η παράθεση των στίχων του Νίκου Γκάτσου είναι η καλύτερη απάντηση στην προσπάθεια αναπαραγωγής αυτόχθονων γενίτσαρων...

Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα της Ανατολής,
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και έναν καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό.
Στη Μοσούλη, τη Βασόρα , στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
Τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά.
Απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει τη θηλιά.
Μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δυο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ΄ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που απ΄ τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα...

Η ιστορία του Κεμάλ (το τραγούδι, video)

Ο Γκάτσος ήταν Ισλαμιστής!

Για λάθος λόγους μπουκάρατε στο σχολείο, φιλόστοργε πατέρα. Η δασκάλα δεν δίδασκε στο βλαστάρι σας τον ισλαμισμό, δίδασκε την επανάσταση ”
 

Του Γιάννη Ανανδρανιστάκη

Η βλακεία και ο φασισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, συχνά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις που αρχίζει το ένα και που τελειώνει το άλλο,σαν τη θάλασσα και τον ουρανό που αγκαλιάζονται στο βάθος του ορίζοντα. Βλακεία και φασισμός, σαν τον γονιό που πήγε στο σχολείο, για να καταγγείλει τη δασκάλα ότι κάνει ισλαμική προπαγάνδα, μέσω του «Κεμάλ» του Χατζιδάκι και του Γκάτσου.

Σαν τη διευθύντρια του σχολείου, που αντί να πετάξει έξω το γονιό, επέπληξε τη δασκάλα, επειδή δίδασκε στα παιδιά τον «Κεμάλ». Παλαιότερα ίσως γελούσαμε με το γεγονός, ίσως το διηγούμασταν στις παρέες ως ένδειξη της περιρρέουσας γραφικότητας. Σήμερα που οι εποχές είναι σκοτεινές και εγκυμονούσες, τα γέλια παγώνουν στο στόμα. Τίποτε δεν πρέπει να πέφτει κάτω, εξ όνυχος τον λέοντα, αν και εδώ δεν πρόκειται για όνυχα, πρόκειται για ολόκληρο το πόδι.

Διαβάστε την καταγγελία που έκανε μια δασκάλα στο εκπαιδευτικό σάιτ alfavita.gr και φρίξτε:

«Γονιός ήρθε στο σχολείο να διαμαρτυρηθεί στη διευθύντρια, επειδή δίδαξα στα παιδιά (Ε' δημοτικού) τον Κεμάλ του Χατζιδάκι στο μάθημα της μουσικής κατηγορώντας με για ισλαμική προπαγάνδα. Αντίδραση διευθύντριας; Μπήκε στην τάξη και μάζεψε από τα παιδιά τις φωτοτυπίες που είχα μοιράσει. Έπειτα με κάλεσε στο γραφείο της και αφού δήλωσε απογοητευμένη από τη δουλειά μου, μου ανέλυσε για ποιους λόγους στο δημοτικό μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους φρόνημα».

Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Πήγε ο πατέρας να διαμαρτυρηθεί για την ισλαμική προπαγάνδα του «Κεμάλ», νομίζοντας ότι πρόκειται για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Τον Κεμάλ που διέλυσε τον Τουρκικό ισλαμισμό, για να εγκαθιδρύσει το κοσμικό κράτος. Άσε που ο Γκάτσος δεν αναφέρεται καν στον Ατατούρκ, αλλά στον Κεμάλ, το νεαρό πρίγκιπα της Ανατολής, που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο, ανατρέποντας το καθεστώς.

Για λάθος λόγους μπουκάρατε στο σχολείο, φιλόστοργε πατέρα. Η δασκάλα δεν δίδασκε στο βλαστάρι σας τον ισλαμισμό, δίδασκε την επανάσταση. Και καλά ο πατέρας, μπορεί να είχε φάει κατακέφαλα κάποια από τις πέτρες που του πετάει καθημερινά η τηλεόραση. Η διευθύντρια, η διορισμένη από το κράτος, η εκπρόσωπος του κράτους στο σχολείο;

Αντί να πετάξει έξω τον εισβολέα, αντί να υπερασπιστεί την υφισταμένη της, αντί να υπερασπιστεί την πολιτιστική κληρονομιά, στην οποία ανήκει αναμφισβήτητα ο «Κεμάλ», μπήκε στην τάξη και μάζεψε τις φωτοτυπίες, για να μην μολυνθούν τα ελληνόπαιδα από τον ισλαμισμό. Πριν από 80 χρόνια και είκοσι ημέρες, στις 10 Μαίου του 1933, ναζιστές φοιτητές έκαψαν στην Μπάμπελ Πλατς του Βερολίνου βιβλία εχθρικά προς την Γερμανία και το λαό της. Βιβλία του Μαν, του Τσβάιχ, του Ρεμάρκ, του Φρόιντ, τους τετρακόσιους έφτασαν οι συγγραφείς που έπεσαν στην πυρά.

Θα μπορούσαμε να βρούμε κι εμείς μια πλατεία, την Ομόνοια ίσως, και να κάψουμε τραγούδια που προωθούν τον Ισλαμισμό: Την Γιουλμπαχάρ, την Σεράχ, την Ζεχρά, το Ένα τραγούδι απ΄τ' Αλγέρι, το Κάιρο, Ναύπλιο, Χαρτούμ, τον Γουίλι τον Μαύρο Θερμαστή από το Τζιμπουτί, το Μεσ' του Βοσπόρου τα στενά, το Η μάνα η Τούρκα και η Μάνα η Γκρέκα, το Αραπίνες λάγνες ερωτιάρες και εκατοντάδες άλλα. Αν πάτε σήμερα στην Μπάμπελ Πλατς, θα δείτε άδεια ράφια βιβλιοθηκών και μια πλακέτα με τη ρήση του Heinrich Heine: «Εκεί που καίγονται βιβλία, στο τέλος θα καούν άνθρωποι». Μόνο που όταν τοποθετήθηκε η πλακέτα, οι άνθρωποι είχαν καεί ήδη. Διότι «πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων».
ΠΗΓΗ: avgi.gr

Προς ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής

Του Στάθη από το enikos.gr

Αγαπητέ μου, εφόσον έχεις ψηφίσει Χρυσή Αυγή, δεν ξέρω πώς ακριβώς να σε προσαγορεύσω. Ας μείνουμε στο «κύριε» που, υποθέτω, μας καλύπτει και τους δύο.
Η επιστολή αυτή δεν απευθύνεται στα μέλη της Χρυσής Αυγής, διότι κάθε διάλογος με τους φασίστες είναι αγώνας άγονος, απευθύνεται όμως σε πολίτες που, στο πλαίσιο της δημοκρατίας, επέλεξαν να ψηφίσουν αυτό το κόμμα.
Κι ακριβώς αυτό, η δημοκρατία είναι το πρώτο ζητούμενο. Για την ίδρυσή της, την καθιέρωσή της και την υπεράσπισή της στην Ελλάδα, όπως και παντού αλλού, πλήθος πολιτών, μέγεθος λαού, έχουν χύσει το αίμα τους, αριστεροί, κομμουνιστές, κεντρώοι, σοσιαλιστές, δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοί, αναρχικοί, εβραίοι, αλλοεθνείς, έχουν χύσει το αίμα τους κι έχουν δώσει τη ζωή τους. Μόνον οι φασίστες
το μόνον που έχουν δώσει για τη δημοκρατία είναι οι σφαίρες τους εναντίον της.
Ξέρω τις ενστάσεις σου: η δημοκρατία, ιδίως σήμερα, είναι εκφυλισμένη, διεφθαρμένη, ακόμα και πρόσχημα ολιγαρχίας. Αυτό εξαρτάται από το ειδικό βάρος του λαού και την πολιτική του ισχύ μέσα στη δημοκρατία. Συνεπώς χρειαζόμαστε μια καλύτερη δημοκρατία σήμερα και μια ανώτερη αύριο, όχι τον θάνατό της. Ο θάνατός της θέτει οριστικώς τον λαό στο περιθώριο. Αντιθέτως, ο αγώνας για τη βελτίωσή της φέρνει τον λαό πιο κοντά στην εξουσία, είτε για να την επηρεάζει προς όφελός του, είτε για να την πάρει κάποια στιγμή στα χέρια του και να της δώσει νέο νόημα, ανθρωπιστικό.
Και τέλος, στη δημοκρατία ψηφίζεις. Εστω Χρυσή Αυγή. Σε καθεστώς Χρυσής Αυγής, όμως, θα ψήφιζες μόνον ό,τι θα σε διέτασσαν.
Σου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Ψέμα! Είναι κόμμα της εξουσίας. Οχι εξουσίας. Της εξουσίας. Σε ποιον αγώνα για τα δικαιώματά σου είδες τη Χρυσή Αυγή να συμμετέχει και να αγωνίζεται; Σου λένε τα μέλη της ότι δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις διότι θα γίνει χαμός με τους αριστερούς. Τότε γιατί δεν διοργανώνουν άλλες, δικές τους διαδηλώσεις αλλού; Πότε είδες
τη Χρυσή Αυγή να διαδηλώνει για το μεροκάματό σου, για την ασφάλισή σου, τη σύνταξή σου; Ποτέ! (Η αλήθεια όμως είναι ότι η Χρυσή Αυγή εν τέλει «κατεβαίνει» στις διαδηλώσεις. Για να τις διαλύσει. Μαζί με τους μπάτσους και τους μπάχαλους...)
Σου λένε ότι η Χρυσή Αυγή ακούει τον πόνο σου, τον καημό σου, τα βάσανά σου. Τίποτα δεν ακούει. Απλώς θέλει εκείνη να ακούς τι σου λέει αυτή για τον πόνο σου και τα βάσανά σου. Για δοκίμασε να της αντιμιλήσεις σε όσα σου κανοναρχεί. Ουδείς διάλογος
μπορεί να συμβεί μέσα στα φασιστικά κόμματα, παρά μόνον η έκδοση εντολών και η υπακοή σε αυτές. Είναι κόμματα υποταγής. Ο αρχηγός, ο φύρερ, έχει το αλάθητο του Πάπα. Η δομή τους είναι μιλιταριστική. Ο ένας διατάζει, ο άλλος υπακούει. Δεν είναι μεταξύ τους ίσοι, ούτε ισότιμοι. Τα κόμματα αυτά δεν απευθύνονται σε ελεύθερους ανθρώπους, σε ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες, αλλά σε οπαδούς, σε υπηκόους, που πρέπει να λαμβάνουν και να εκτελούν εντολές. Η διαφωνία είναι αμφισβήτηση του αρχηγού, είναι αίρεση, είναι ανταρσία, είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι η φωνή του λαού, είναι φερέφωνο της εξουσίας.
Η Χρυσή Αυγή δεν σε θέλει στον δρόμο να αγωνίζεσαι, σε θέλει στον καναπέ να βρίζεις με ανήμπορη λύσσα θεούς και δαίμονες, ώσπου να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τους θεούς απ’ τους δαίμονες.
Σου λένε ότι είναι πατριώτες. Ουδέποτε η ακροδεξιά έκανε καλό στην πατρίδα. Την έβλαψε όσον και οι ξένοι κατακτητές με τους οποίους συνεργάστηκε. Ιδιαιτέρως η Χρυσή Αυγή, επειδή ντρέπεται να παραδεχθεί ότι ήταν (και είναι) εθνικοσοσιαλιστική, δηλώνει εθνικιστική. Εν πρώτοις, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν διαφέρει ιδιαιτέρως απ’ τον εθνικισμό και πάντως διαφέρει όσον ο Χίτλερ απ’ τον Φράνκο ή ο Μουσολίνι απ’ τον Κεμάλ Ατατούρκ, όταν οι μεν εξόντωναν Εβραίους και κομμουνιστές και οι δε Ποντίους και Αρμενίους.
Δεν είναι πατριωτική η Χρυσή Αυγή, διότι ο «πατριώτης» που μισεί τις πατρίδες των άλλων είναι εθνικιστής. Μισάνθρωπος, ξενόφοβος. Και δειλός. Διότι δεν έχει το γνώθι σαυτόν και δεν ομολογεί ούτε στον εαυτόν του ότι κάτι σκοτεινό έρπει μέσα του. Που εκφράζεται εύκολα με κουβέντες του καφενέ για τους «κωλοξένους», αλλά μάλλον (ακόμα κι αυτό το σκοτεινό μέσα του) θα πάθαινε φρίκη στη θέα ενός σφαγμένου ανθρώπου που πριν να δολοφονηθεί ήταν κάτι, Πακιστανός, Ελληνας, Τούρκος, Γερμανός, ενώ τώρα είναι μόνον νεκρός.
Ή με χαρακωμένο πρόσωπο ή σπασμένος στο ξύλο. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα ελληνικά γράμματα; Με τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία, την ποίηση, την ιατρική; τα τραγούδια μας;
Γιατί άραγε οι Χρυσαυγίτες είναι ανορθόγραφοι (έως αηδίας); γιατί δεν ξέρουν γρυ απ’ την ελληνική ιστορία; Διότι αν ήξεραν, δεν θα ήταν Χρυσαυγίτες.
Πες μου έναν άνθρωπο των γραμμάτων, έναν ποιητή, έναν καλλιτέχνη, έναν επιστήμονα που να υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή. Ούτε ένας! Γιατί; Ξέρω τις ενστάσεις σου για τους διανοούμενους, δεν είναι όμως όλοι εξωμότες, ούτε αργυρώνητοι. Γιατί, απ’ όσους είναι καθαροί, δεν υποστηρίζει ούτε ένας τη Χρυσή Αυγή; Απ’ τους ηθοποιούς που αγαπάς, γιατί δεν υποστηρίζει αυτό το μόρφωμα ούτε ένας;
Ξέρω ότι ιδιαιτέρως απ’ τους αριστερούς διανοούμενους ορισμένοι (μην πεις όλοι, η γενίκευση οδηγεί στον φασισμό) σε εκνευρίζουν. Και μένα. Οι προσκυνημένοι. Στους απροσκύνητους όμως ανάβω κερί. Εσύ σε ποιους ανάβεις κερί; Τι σχέση έχει ο Τσιτσάνης μέσα σου με τον Καιάδα;
Σου λένε οι Χρυσαυγίτες ότι είναι ιδεολόγοι. Ποιας ιδεολογίας όμως; Χριστιανοί δεν είναι. Για τους χριστιανούς ο εθνισμός, πόσω μάλλον ο εθνικισμός, είναι αίρεση. Τι σχέση είχαν οι φασίστες και οι δωσίλογοι με τους λαϊκούς παπάδες που βγήκαν αντάρτες, εκτός από το να τους εκτελούν; Θα μου πεις, είχαν σχέση με το μέρος του κλήρου που συνεργάστηκε με τους ναζί. Ναι! πόσο χριστιανικό ήταν αυτό, πόσο πατριωτικό;
Αλλά, αν δεν είναι χριστιανοί, είναι, σου λένε, λάτρεις των αρχαίων Ελλήνων. Μη σου πω και των Βυζαντινών. Εν πρώτοις, καλύτερος απ’ τον λάτρη είναι ο γνώστης. Και οι φασίστες από την Ιστορία «γνωρίζουν» μόνον τους μύθους της. Για αυτό και την εξιδανικεύουν. Την αντιλαμβάνονται ως μια διαμάχη καλών και κακών. Ψώνια είναι. Οπως όλοι οι ανιστόρητοι. Δημιουργούν μια δική τους ψευδή ιστορική ταυτότητα κι αρχίζουν τα καραγκιοζιλίκια όπως με την «αιμοδοσία μόνον για Ελληνες», στέλνοντας στον διάολο τον Ιπποκράτη, την αρχαία ελληνική γραμματεία καθώς και την ελληνική κληρονομιά στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αλλά μη μακρηγορώ για όλα αυτά, κατά βάθος τα ξέρεις. Αλλο γινάτι βγάζεις και η οργή σου δίνει τόπο στη Χρυσή Αυγή να υπάρχει. Αυτό που σε καίει είναι το μεταναστευτικό πρόβλημα.
Ζόρικο πρόβλημα. Πρόβλημα που παράγει προβλήματα. Το κράτος δεν θέλει να το λύσει, μάλιστα ορισμένες εκδοχές του χρειάζονται στην εξουσία, όπως χρειάζονται και φθηνά εργατικά χέρια στα πάσης (κακής) φύσεως αφεντικά.
Πώς λύνεται αυτό το πρόβλημα; Δύσκολα. Αλλά για να το προσεγγίσουμε πρέπει να κάνουμε ορισμένες βασικές παραδοχές. Δεν λύνεται με την ξενηλασία, το άνοιγμα κεφαλιών, το ξύλο και το πογκρόμ. Ούτε είναι όλοι οι μετανάστες, νόμιμοι ή παράνομοι, κακοποιοί κι εγκληματίες. Αντιθέτως, τους περισσότερους τους εκμεταλλεύονται επιτήδειοι σε δουλειές που εμείς δεν κάναμε επί πολλά χρόνια.
Το πρόβλημα με τους μετανάστες είναι πρωτίστως ταξικό, όπως και το δικό σου. Καθόλου εξαθλιωμένος Πακιστανός δεν ήταν ο «καθώς πρέπει» Ολλανδός που κατέσφαξε το Ρωσάκι στην Κρήτη. Το πρόβλημα είναι
ότι ο Ολλανδός ήταν πιο φθηνός εργάτης από σένα, παρ’ ότι σε έχουν κάνει και σένα τόσον φθηνό εργάτη όσον έναν Βούλγαρο. Ομως ούτε ο Ολλανδός ούτε ο Βούλγαρος ούτε ο Πακιστανός σού «παίρνουν τη δουλειά», που δεν σου δίνει το αφεντικό, αλλά το αφεντικό που δεν σου τη δίνει.
Θα μου πεις, μεγάλο θέμα άνοιξες τώρα -οι υποβαθμισμένες γειτονιές, η τρομοκρατία των συμμοριών, η βία κατά των γηγενών, μάλιστα των πιο αδύναμων- δεν αντέχει η Ελλάδα τέτοιο βάρος. Ωραία! να βρούμε λύσεις! Ομως
τι λύσεις σού προτείνει η Χρυσή Αυγή; ότι θα διώξει τους παράνομους; πώς; με πογκρόμ; Δεν σε ενδιαφέρει, αρκεί να τους διώξει; Mα, αν δεν μπορεί να τους διώξει, πώς θα τους διώξει; Παραμυθιάζεσαι ή σου αρέσει να σε δουλεύουν;
Ας σοβαρευτούμε. Δεν σου κρύβω ότι αυτό το πρόβλημα προκαλεί αμηχανία σε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Για αυτό και η δυσκολία όλων μας να προτείνουμε λύσεις. Στο μεταξύ όμως
η κατάσταση έχει ξεφύγει. Κάθε μέρα έχουμε όλο και πιο πολλά κρούσματα ρατσιστικής βίας. Είναι αυτό λύση; Οι εμπρησμοί μικρομάγαζων, οι ξυλοδαρμοί, οι φόνοι;
Για το μέγα αυτό πρόβλημα, το μεταναστευτικό, έχει αρχίσει συζήτηση στη χώρα από καιρό. Διεξάγεται δύσκολα. Δεν έχει οδηγήσει ακόμα σε χρήσιμα αποτελέσματα. Πρέπει να διευρυνθεί. Για να διευρυνθεί και να τελεσφορήσει χρειάζεται σκέψη, νηφαλιότητα, ανθρωπιστική προσέγγιση, φως, όχι νύχτα, μπράβους, βία, μισανθρωπία και τρέλα. Ή μήπως διαφωνείς;
Η Χρυσή Αυγή είναι δηλητήριο. Δηλητηριάζει νέα παιδιά και τους εμφανίζει τους διωγμούς (που και οι πατεράδες μας υπέστησαν) ως περιπέτεια. Οι διωγμοί, ο μιλιταρισμός, η νομιμοποίηση των υπερανθρώπων, αυτών που έχουν δικαίωμα ζωής ή θανάτου επί των... υπανθρώπων, είναι μόνον η αρχή - το δικό μας 1933. Στο τέλος, το 1945 τα παιδιά κατέδιδαν τους γονείς τους και τους εκτελούσαν οι ναζιστικές ομάδες θανάτου σαν σκυλιά. Με ποια φωτιά απ’ την κόλαση παίζεις;
Δεν μας ταιριάζει τέτοιο έγκλημα, τέτοια ταπείνωση - δεν έχουν σχέση με την παράδοση και τον πολιτισμό μας. Δεν μπορεί νέα παιδιά να χαιρετούν ναζιστικά και να αυτοπαραμυθιάζονται ότι χαιρετούν... αρχαιοελληνικά. Δεν μπορούν να μιλούν για «αίμα και τιμή» χωρίς να ξέρουν ότι μιλούν για αίμα φόνων και τιμή τριάκοντα αργυρίων.
Καιρός να τελειώνει αυτό το μακάβριο αστείο. Το 1933 οι Γερμανοί δεν ήξεραν. Ούτε οι Ιταλοί το 1923. Τώρα όλοι γνωρίζουμε. Ξέρουμε τι είναι ο φασισμός και σε ποια αποκτήνωση οδηγεί τον άνθρωπο. Κάθε ψήφος στους
φασίστες βγάζει έναν δαίμονα απ’ την κόλαση για να ξαναπαίξει παιχνίδι. Δεν μπορεί το μεταναστευτικό, ένα δύσκολο πρόβλημα, να γίνεται αιτία για εύκολες επιλογές που δυναμώνουν το πιο άγριο θηρίο που αντιμετώπισε ποτέ ο άνθρωπος: τον ναζισμό.
Σας παρακαλώ! θυμηθείτε τι ήταν ο φασισμός. Πάρτε βιβλία οι νεότεροι να μάθετε. Χαϊδεύουμε με την ανοχή μας και θρέφουμε με την ψήφο μας ένα τέρας. Τον πιο σκοτεινό και μοχθηρό μηχανισμό του συστήματος.
Ο φασισμός δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Το χρησιμοποιεί. Το ίδιο και το μεταναστευτικό. Δεν ξέρει να το λύσει, δεν θέλει να το λύσει, θέλει να το χρησιμοποιήσει. Εναντίον σας. Μη χρησιμοποιείτε την ψήφο σας εναντίον σας, εναντίον των παιδιών σας, εναντίον των συναδέλφων σας, εναντίον του πλησίον σας.
Ξέρω, με κοιτάζεις με μισό μάτι, δεν με πιστεύεις. Κάνε λοιπόν ένα πείραμα - που όμως δεν σου το συνιστώ, ολόθερμα δεν σου το συνιστώ. Πήγαινε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και πες τους πράγματα που δεν θέλουν να ακούσουν. Θα σε προπηλακίσουν. Αν επιμείνεις, θα σου σπάσουν το κεφάλι. Ή μήπως δεν το ξέρεις;
Αυτό το πολίτευμα θέλεις;
Μπορεί επίσης να λες ότι ξέρεις τι είναι οι ναζί, αλλά εσύ απλώς τους ψηφίζεις για «να κάνουν τη βρώμικη δουλειά» κι ύστερα πάπαλα! Αν έτσι νομίζεις, δεν χρειάζεται να πας εσύ στα γραφεία τους, θα έρθουν εκείνοι στο σπίτι σου. Με την ψήφο σου.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή. Δεν έχει την αντοχή για αφροσύνες, πόσω μάλλον για πεμπτοφαλλαγγίτες μέσα της. Σκέψου.
Κι αφού σκεφθείς, ξανασκέψου.
Με σκέψη και διάλογο λύνονται τα προβλήματα, όχι με ύβρεις, ψευτιές, τρέλες και φόνους...

Η Μέρκελ βουλιάζει... Οι θερινές αρπαχτές στην Ελλάδα...

Η αντίστροφη μέτρηση για την Μέρκελ έχει αρχίσει.

Και όσο πιο πολύ, η άλλοτε σιδηρά κυρία, θα πέφτει στις δημοσκοπήσεις τόσο πιο πολλά λεφτά θα μοιράζονται ανάμεσα στα εγχώρια παπαγαλάκια του συστήματος για να δίνουν μια επική διάσταση στις “επιτυχίες” της κυβέρνησης. 

Τα “μπράβο” των γερμανικών εφημερίδων στον Σαμαρά δεν είναι παρά η απέλπιδα προσπάθεια της Μέρκελ να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της.

Η Μέρκελ στην καλύτερη για κείνη περίπτωση θα αναγκασθεί να συγκυβερνήσει με τους Σοσιαλδημοκράτες.

Στην χειρότερη θα  ηττηθεί και θα βρεθεί εκτός παιγνιδιού. Τι θα σημάνει αυτό για την Ελλάδα;

Την απάντηση την έχει δώσει η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σ' εκείνη την συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη:

- Έχετε τράτος έως τις γερμανικές εκλογές. Μετά πάπαλα…

Το γεγονός ότι τα εγχώρια παπαγαλάκια κάνουν ομαδικά λόγο για έξοδο από το τούνελ αποκαλύπτει τον “συντονισμό” της επιχείρησης.

Η αισιοδοξία που καλλιεργείται είναι για να μας κοιμίσουν ως τις γερμανικές εκλογές, να γίνουν οι μεγάλες αρπαχτές από την θερινή φούσκα του Χρηματιστηρίου, να πέσει ένα κούρεμα αλά Κύπρος και στη συνέχεια εκεί κατά τον Νοέμβριο να μας δείξουν την έξοδο από το ευρώ.

Για το πόσο μας παραμυθιάζουν σχετικά με την Ελλάδα που παίρνει τα πάνω της (πως θα γίνει αυτό με όλους τους νταβατζήδες στις θέσεις τους;) διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ.

Άντε και καλή τύχη μάγκες…

ΔΕΙΤΕ το βίντεο με την Αρβελέρ, η οποία μεταφέρει την άποψη  υψηλά ιστάμενου Ευρωπαίου ο οποίος υποστηρίζει για την Ελλάδα: "έχετε τράτος μέχρι τις γερμανικές εκλογές..."):

 Πηγή:  kourdistoportocali.com

Το Τσεκούρι ΙΙ

Του Πέτρου Κατσάκου

Λόγω περικοπών ο Μπρουνό, υψηλόβαθμο στέλεχος μιας χαρτοβιομηχανίας, ύστερα από 15 χρόνια άψογης συνεργασίας, απολύεται. Αισιόδοξος στην αρχή, ο Μπρουνό συνεχίζει να ψάχνει για δουλειά, ύστερα όμως από τρία χρόνια ανεργίας, συνειδητοποιεί ότι πρέπει να βρει γρήγορα μια λύση για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του. Έτσι, αφού εντοπίσει τους υποψήφιους για τη νέα θέση που διεκδικεί, αρχίζει να τους εξοντώνει έναν έναν...

Έτσι ο άνεργος Μπρουνό αρχίζει να μεταλλάσσεται σε μια μικρογραφία του συστήματος. Του συστήματος που υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια. Του συστήματος που τον εξέθρεψε. Του συστήματος που τη μια στιγμή τον αντάμειψε με όλες αυτές τις ανέσεις και τις βεβαιότητες και που την άλλη στιγμή ως διά μαγείας του τις αφαίρεσε. Killers η Θάτσερ, ο Μπους, η παγκοσμιοποίηση, οι μέτοχοι, killer και ο Μπρουνό. H διαφορά ανάμεσά τους είναι μόνο μία. Οι πρώτοι σκοτώνουν χωρίς να αφήνουν δακτυλικά αποτυπώματα. Ο Μπρουνό σκοτώνει αφήνοντας τα δικά του. Αφεντικά εκείνοι, υπάλληλος αυτός. Έτσι ξεθάβει από το υπόγειο ένα σκουριασμένο Μάουζερ - των αντιστασιακών ημερών του πατέρα του -, το οπλίζει και βγαίνει στους δρόμους να σκοτώσει. Για να λειτουργήσει το δικό του μικροσύστημα πρέπει να βγάλει από τη μέση πέντε ανταγωνιστές του. Πέντε του ταμείου ανεργίας. Πέντε με τα δικά του προσόντα. Πέντε μνηστήρες της ίδιας, της «δικής του» θέσης. Για να γίνει πάλι «άνθρωπος» πρέπει πρώτα να γίνει δολοφόνος. Πέντε νεκροί.


* Είναι η περίληψη από το «Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά, το remake της οποίας προβάλεται με επιτυχία από σήμερα και στο Μέγαρο Μαξίμου. Το «Τσεκούρι ΙΙ» έχει κόψει ήδη 15.000. Κεφάλια.

ΠΗΓΗ

Προφητικό άρθρο του Λαφαζάνη το 1998

Τo άρθρο αυτό έχει δημοσιευθεί το 1998 στο περιοδικό ΔΙΑΥΛΟΣ 

Του Παναγιώτη Λαφαζάνη 

Όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση, εδώ και καιρό, χορεύει στους ρυθμούς κατά πρώτο λόγο του ενιαίου νομί­σματος («ευρώ») και κατά δεύτερο λόγο της μελλοντικής διεύρυνσης από τις 10 χώρες της Κεντρικής - Ανατολικής Ευρώπης και την Κύ­προ, διεύρυνση που προβλέπεται ότι θα εξελιχθεί σε δύο φάσεις (6+5). 

Οι κυρίαρχοι πολιτικοί και οικο­νομικοί κύκλοι σε ευρωπαϊκό επίπε­δο, αλλά και σε κάθε μεμονωμένη χώρα, μοιάζουν να έχουν πάθει παράκρουση με την προοπτική του «ευρώ». Δεν συζητάω, φυσικά, για την Ελλάδα, όπου ο στόχος της ένταξής της στον ενιαίο νόμισμα έχει πάρει, χωρίς καμία ουσιαστική συζήτηση, τον χαρακτήρα νέας μεγά­λης «εθνικής ιδέας», η οποία συνο­δεύεται και από τον περίφημο «μονόδρομο» για την υλοποίησή της. 

Το «ευρώ», ούτε λίγο ούτε πολύ, σε όλη την Ευρώπη τείνει να παρουσιαστεί ως το φάρμακο για όλες τις ασθένειες. Στην ουσία για τους κυ­ρίαρχους πολιτικούς και οικονομι­κούς κύκλους, ιδιαίτερα της Γερμα­νίας, θεωρείται ως το μέσον και ο δρόμος για τη βίαιη καπιταλιστική ανασυγκρότηση και αντεπίθεση της Ένωσης προκειμένου η τελευταία να αναβαθμίσει τη θέση της στον διε­θνή ανταγωνισμό, αν όχι για να κατακτήσει την ηγεμονία σης παγκό­σμιες χρηματαγορές και αγορές προϊόντων και υπηρεσιών. 

Αυτή η άνευ ιστορικού προηγού­μενου νομισματοποίηση του ευρωπαϊκού οράματος και της ευρωπαϊ­κής προοπτικής όχι μόνο όφειλε να ανησυχεί, αλλά και να τρομάζει με τη μονομέρειά της. 

Κι όμως, όσοι αντιμετωπίζουν κριτικά το όλο εγχείρημα, αναδεικνύοντας τις εξόφθαλμες αντιφάσεις και τις επώδυνες παρενέργειές του, στιγματίζονται, περίπου, ως «παλαιοημερολογίτες» ή «άνθρωποι των σπηλαίων» και κατηγορούνται ως αντιευρωπαϊστές. (Είναι άκρως αξιοπερίεργο ότι οι ίδιοι κύκλοι που αντιμάχονται τον ελληνικό εθνικι­σμό υιοθετούν με τόσο φανατικό τρόπο έναν άκριτο και σχεδόν ολοκληρωτικού χαρακτήρα «ευρωπαϊ­κό» εθνικισμό!) 

Σε πείσμα των κρατουσών από­ψεων, οι οποίες έχουν περιβληθεί το φωτοστέφανο θρησκευτικού δόγμα­τος, θα προσπαθήσω όσο το δυνατόν πιο συνοπτικά να τεκμηριώσω ότι: 

Πρώτον: Το «ευρώ», έτσι όπως οι­κοδομείται, αποτελεί μηχανισμό κοινωνικής εκθεμελίωσης της Ευρώπης. 

Δεύτερον: Η διαμόρφωση του «ευρώ» δεν πρόκειται να αποβεί παράγοντας σταθερότητας, αλλά πε­ραιτέρω αστάθειας και ανασφάλειας για την Ευρώπη ως σύνολο και για τα κράτη μέλη της. 

Τρίτον: Ο αποκλειστικά αγοραίος και μονεταριστικός δρόμος οικοδόμησης δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην ενοποίηση, αλλά μάλλον στην απο-ενοποίηση και σε περαιτέρω αποκλίσεις, παράλληλα με την πολιτική επικυριαρχία των ισχυρών κρατών εντός της ευρωπαϊ­κής Ζώνης. 

Τέταρτον: Η Ελλάδα θα υποστεί βαρύτατες οικονομικές και κοινωνι­κές συνέπειες (πασιφανείς ήδη) για να εισέλθει στο ευρώ, οι οποίες όχι μόνο δεν θα ανακοπούν, αλλά θα επιταθούν στη συνέχεια, προκειμέ­νου η χώρα να παραμείνει στη Ζώνη του ενιαίου νομίσματος. 

Πέμπτον: Η σχεδιαζόμενη διεύ­ρυνση της Ένωσης, τέλος, υπ’ αυτές τις ευρωπαϊκές συνθήκες θα έχει άκρως δυσμενείς επιπτώσεις για τις πιο αδύναμες χώρες, ενώ θα ενισχύ­σει την πολιτική και οικονομική θέ­ση των ισχυρότερων χωρών. [...] 

Το «ευρώ» παράγοντας αστάθειας 

Ο τρόπος που οικοδομείται, κατά Μάαστριχτ και Άμστερνταμ, το «ευρώ» δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυ­τόματος μηχανισμός που υπαγορεύει στις εθνικές κυβερνήσεις να προχω­ρήσουν στην κοινωνική αποδόμηση της Ευρώπης. Γεγονός που θα έχει (και έχει ήδη) όλο και πιο εκρηκτι­κές κοινωνικές επιπτώσεις στην Ελλάδα, τόσο για να εισέλθει στο «ευρώ» όσο και, εφόσον μπει, για να παραμείνει εντός της νομισματικής Ζώνης. Τούτη την αυτονόητη, σχε­δόν, αλήθεια την υποκρύπτουν ή τη συγκαλύπτουν οι κυρίαρχοι κύκλοι.

Τίποτε πιο ατεκμηρίωτο, επίσης, δεν υπάρχει από τους ισχυρισμούς ότι η προώθηση, μετά την ενιαία αγορά, του ενιαίου νομίσματος θα συμβάλει στην οικονομική σταθε­ρότητα και προοπτική της Ένωσης. 

Αντιθέτως, τόσο τα υπέρμετρα άνισα επίπεδα ανάπτυξης και παραγωγικό­τητας ανάμεσα στα κράτη μέλη και τις περιφέρειες (καμιά ουσιαστική μέριμνα για πραγματική οικονομική σύγκλιση), όσο και η σχετικά περιο­ρισμένη κινητικότητα κεφαλαίων και πολύ περισσότερο η κινητικότη­τα εργασίας ανάμεσα στα κράτη μέ­λη, θα επιτείνουν, σε συνθήκες ενι­αίου νομίσματος, τις ανισορροπίες και τις αποκλίσεις θέτοντας σε δοκι­μασία το ίδιο το «ευρώ» και την ύπαρξή του. 

Και αυτό πολύ περισσότερο αν συνυπολογίσουμε τις υφέσεις και κάθε μορφής «κυκλικές» ή άλ­λες κρίσεις (νομισματικές, χρηματιστηριακές) που κατά καιρούς ξεσπά­νε στον καπιταλισμό, όσο και αν επιμελώς φροντίζουν να τις αγνοούν οι θιασώτες του «ευρώ». 

Φανταστείτε, λοιπόν, μία «νομι­σματική» κρίση σαν αυτή που εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον Σεπτέμβριο του 1992, τινάζοντας στον αέρα το Ευ­ρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (ΕΝΣ) και εξωθώντας, σχεδόν, όλα τα ευρωπαϊκά νομίσματα σε μία και δύο υποτιμήσεις. Σκεφθείτε, επίσης, ότι οι βαθύτερες οικονομικές ανι­σορροπίες, που ήταν η αιτία αυτής της κρίσης, να συνέβαιναν σε περίοδο ύπαρξης του «ευρώ», όπου οι κυβερ­νήσεις δεν είχαν τη δυνατότητα να προσφύγουν σε υποτιμήσεις. 

Τότε τα μόνα «σταθεροποιητικά» μέσα που θα τους απέμεναν θα ήταν η ένταση της λιτότητας, η αναγκαστική απο­διάρθρωση σημαντικού μέρους του παραγωγικού δυναμικού και η πε­ραιτέρω αύξηση της ανεργίας. 

Η δραχμή, για παράδειγμα, από το 1974 έως σήμερα, έχει χάσει περίπου το 100% της αξίας της εξαιτίας αλλε­πάλληλων υποτιμήσεων και διολίσθησης. Θεωρήστε, λοιπόν, έστω λί­γο σχηματικά, τι θα έπραττε η Ελλά­δα αν ήταν όλη αυτήν την περίοδο στο «ευρώ», χωρίς επομένως δυνατό­τητα μείωσης της συναλλαγματικής της ισοτιμίας. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες θα ήταν τραγι­κές. Εκεί οδηγούμαστε με ιαχές εν­θουσιασμού. 

Ο τραγέλαφος ολοκληρώνεται αν προσμετρήσουμε τις υφέσεις που κατά καιρούς πλήττουν τα κράτη μέ­λη και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύνολο, οι οποίες μπορεί να προ­καλούνται από εσωτερικούς ή εξωγενείς παράγοντες. Σε μία τέτοια περί­πτωση ούτε οι χώρες μέλη μεμονω­μένα ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύνολο θα έχουν τη δυνατότητα να αναθερμάνουν την οικονομία τους, ενώ δεν θα μπορεί να χαραχθεί ούτε ευρωπαϊκή συναλλαγματική πολιτική με πολιτικά κριτήρια και με στόχο την ανάκαμψη. 

Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι υφέσεις θα γίνονται πολύ πιο οδυνηρές και μα­κροχρόνιες, με καταστροφικές κοινωνικές επιπτώσεις, ενώ το «ευρώ» θα κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέ­ρα. 

Προς ενοποίηση ή γερμανική επικυριαρχία; 

Ο συλλογισμός των περισσοτέ­ρων, ίσως, εκ των καλοπροαίρετων υποστηρικτών του «ευρώ» είναι ότι, παρά τα προβλήματα και τις αντιφά­σεις του εγχειρήματος, το ενιαίο νό­μισμα θα αποβεί μοχλός προς την πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Ο συλλο­γισμός μοιάζει απλός και περίπου αυτονόητος: η ενιαία αγορά συν το ενιαίο νόμισμα θα πιέσουν σιγά - σι­γά τα πράγματα και θα καταστή­σουν λίγο - πολύ αναπότρεπτη την πολιτική και οικονομική ενοποίηση (δεν συζητώ εδώ τον χαρακτήρα, το περιεχόμενο και τον προσανατολι­σμό της). Ο αυτοματισμός αυτός που προσπαθούν να μας υποβάλουν εί­ναι αρκετά απλοϊκός, αν όχι και αφελής. 

Η ιστορία της διαμόρφωσης κρατικοπολιτικών ενοτήτων (εθνών, ομοσπονδιών, συνομοσπονδιών) υπήρξε ακριβώς αντίστροφη: η πολιτική ενότητα διαμόρφωνε την αγο­ρά και το νόμισμα και όχι το αντίθετο. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγού­μενο η αγορά και το νόμισμα να υπήρξαν το όχημα πολιτικής ενοποί­ησης. Μόνο ένας εκχυδαϊσμένος, αγοραίος και νομισματικός οικονο­μισμός μπορεί να υποστηρίζει έναν τέτοιο αυτοματισμό. 

Η πολιτική ενο­ποίηση απαιτεί ένα αντίστοιχο μεγά­λο κίνημα, μία ισχυρότατη πολιτική βούληση και κοινωνική ώθηση. 

Μία τέτοια πολιτική βούληση δεν υπάρχει και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει ανάλογο πολιτικό κίνη­μα και ούτε φαίνεται πως μπορεί να διαμορφωθεί στην πορεία, όταν το «ευρώ» θα ταυτίζεται στα μάτια των λαών με την επιδείνωση της θέσης τους, με μεγαλύτερες ανισότητες και αποκλίσεις. 

Το πιθανότερο, λοιπόν, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση να δια­μορφωθεί ως μία Ζώνη απελευθερω­μένης αγοράς και νομίσματος εντός της οποίας θα κυριαρχούν οικονομικά οι πιο προωθημένες μερίδες του κεφαλαίου και οι πιο προηγμένες οικονομίες, ενώ πολιτικά θα ηγεμο­νεύει η Γερμανία με «κανίς» τη Γαλλία (γερμανογαλλικός άξονας). Δυστυχώς αυτή είναι η οικονομική και πολιτική πραγματικότητα που οι­κοδομείται στην Ευρώπη, η οποία όλα δείχνουν πως θα ενισχυθεί με τη σχεδιαζόμενη διεύρυνση της Ευρω­παϊκής Ένωσης. [...]

Ελεύθεροι Κατακτημένοι

Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Πηγή