Δημοσιογραφία, είδηση και ενημέρωση

Γράφει ο
ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΓΚΑΤΖΙΚΟΣ*

ΜΕΤΑ από μια δεκαετία (συνειδητής και όχι) αποχής μου από τη δημοσιογραφία και τις εφημερίδες, όπου πέρασα τα περισσότερα εργασιακά μου χρόνια, ήρθε μια πρόταση και μια ιδέα που ομολογώ ότι με ενθουσίασε μεν, αλλά και με προβλημάτισε συνάμα.

ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ στον Παλαμά με ειδησεογραφία τοπική κατά βάση (δήμος, νομός, περιφέρεια), αλλά και ευρύτερου ενδιαφέροντος θέματα, ήταν ένα όνειρο πολλών χρόνων, το οποίο για οικονομικούς και άλλους λόγους δεν μπόρεσε να προχωρήσει. Μέχρι τώρα…

Το «βαθύ κράτος» της αμάθειας

→ Το θέμα της ταξικότητας της εκπαίδευσης παίρνει νέα χαρακτηριστικά καθώς περίπου 30 χιλιάδες έγραψαν κάτω από τη βάση

→ Μεγάλο τμήμα των μαθητών αδυνατούν να αρθρώνουν συνεχή λόγο, να ελέγχουν και να λογικοποιούν τις σκέψεις τους ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη


Του Χρήστου Κάτσικα

Τα υψηλά ποσοστά χαμηλών βαθμολογιών που καταγράφηκαν και φέτος στις πανελλαδικές εξετάσεις,

Συνταγματικές εκτροπές και (αντι)συνταγματικές προτροπές

Άρθρο του Βασίλη Δρουκόπουλου

(Οικονομολόγος,καθηγητής στο Οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών)
 

Η JPMorgan, η δραχμή και η συνηγορία της υπέρ της κυβέρνησης

«Το κεφάλαιο πρέπει να αυτοπροστατεύεται με σταθερό τρόπο…Τα χρέη πρέπει να εισπράττονται και τα δικαιώματα κατάσχεσης για τα δάνεια και τις υποθήκες πρέπει να ασκούνται όσο το δυνατό πιο νωρίς. Όταν μέσω της νομικής διαδικασίας οι κοινοί άνθρωποι έχουν χάσει τα σπίτια τους θα αποδειχθούν περισσότερο πειθήνιοι και πιο εύκολα θα κυβερνώνται από το δυνατό χέρι του νόμου που θα εφαρμόζεται από την κεντρική αρχή των κορυφαίων τραπεζιτών. Οι άνθρωποι χωρίς σπίτια δεν θα ερίζουν με τους ηγέτες τους. Αυτό είναι γνωστό στα άτομα με αρχές που έχουν αναλάβει να σχηματίσουν έναν ιμπεριαλισμό του καπιταλισμού που θα κυβερνά τον κόσμο. Με το να διχάζουμε τους ανθρώπους μπορούμε να τους κάνουμε να καταναλώνουν την ενέργειά τους στο να κατατρίβονται σε θέματα χωρίς σημασία για μας εκτός από να δρουν ως δάσκαλοι της κοινής αγέλης».

(Αποδίδεται στον John Pierport Morgan, 1837-1913).

Περισσότερα στο left.gr

Γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι

Της Μ.Μ.

Ανειδίκευτη, καθώς ανήκω σε αυτούς που τότε δεν είχαν μυαλό και σήκωναν παντιέρα στους γονείς με το να μη θέλουν να σπουδάσουν επειδή βαριόντουσαν το διάβασμα.
Τώρα, με 14 χρόνια προϋπηρεσίας σε μόλις δύο ιδιωτικούς φορείς και χωρίς ίχνος τεμπελιάς αλλά με αξιολογήσεις αντάξιες των σπουδαγμένων, άνεργη. Δεν μπορώ να φύγω εξωτερικό. Γιατί «εκεί» θέλει πτυχίο και χρήματα. Δεν έχω τίποτα από τα δύο. Έχω όμως εδώ και 6 μήνες δανεικά από τη μαμά, ένα καφέ κερασμένο από τη φίλη, αν και όποτε χρειαστώ βενζίνη για το αυτοκίνητο «κερασμένη» από τον αδελφό… Ποιο το αποτέλεσμα; Κατάθλιψη.
Δεν θέλει και πολύ, πιστέψτε με. Κι όσο πάει γίνεται κι αδιέξοδο…
Θέλω να αυτοκτονήσω γιατί με έκαναν να νιώθω άχρηστη στην κοινωνία. Γιατί μου πήραν το γέλιο από την καθημερινότητά μου και χώρισα με τον αγαπημένο μου, γιατί με άγχωσαν και τσακώθηκα με τη μαμά μου, γιατί απλά δε βρίσκω δουλειά και πως θα ζήσω; Οι σκέψεις μου ανησύχησαν τον αδελφό μου και επισκεφθήκαμε μαζί Δημόσιο Νευρολογικό Νοσοκομείο. Έκριναν νοσηλεία αλλά δεν είχαν κρεβάτια και μ’ έστειλαν αλλού. Πήγα.
Γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι. Η αντιμετώπιση από το δεύτερο νοσοκομείο ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Φύγαμε, είχαν περάσει ώρες πια και είχα ηρεμήσει από το κλάμα.
«Αδερφέ μου, θα περάσει, γιατί δεν θέλω να πεθάνω απλά το σκέφτομαι…». «Δεν πειράζει, έχεις κατάθλιψη, γι’ αυτό το σκέφτεσαι. Αλλά κι εμείς δεν μπορούμε να σ’ αφήσουμε μόνη σου, θα το ψάξουμε πάλι αύριο…»
Ήρθε το αύριο και μαζί του τηλέφωνα από Ιδιωτικά Κέντρα Ψυχικής Υγείας. «Πρέπει το ραντεβού να κλειστεί από τον ενδιαφερόμενο» του είπαν. Πήρα. Γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι. Αδιέξοδο.
«Χρίζει νοσηλείας για να πάψει να το σκέφτεται και μετά να ξεκινήσει ψυχιατρική βοήθεια, για την πληρωμή της οποίας θα πρέπει να είναι υπεύθυνη η ίδια».
Πώς θα βρω δουλειά για να πληρώνω τη βοήθεια που ζήτησα γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι, αφού θα νοσηλεύομαι; Πού θα βρω δουλειά αφού οι αποτυχημένες προσπάθειές μου για εύρεση εργασίας με οδηγούν στη νοσηλεία; Πώς θα βρω δουλειά αφού έχω κατάθλιψη; Και η κατάθλιψη δεν είναι ένα τσιρότο που το ξεκολλάς και το πετάς. Δεν είναι εύκολο, πιστέψτε με.
Το ραντεβού «αξιολόγησης» σε Δημόσιο Κέντρο Ψυχικής Υγείας είναι σε 3 μήνες.
Θα περιμένω… γιατί δε θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι.

Πηγή

Γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι Της Μ.Μ ΣΧΟΛΙΑ (23) 339 Magnify Image 35 χρονών. Ανειδίκευτη, καθώς ανήκω σε αυτούς που τότε δεν είχαν μυαλό και σήκωναν παντιέρα στους γονείς με το να μη θέλουν να σπουδάσουν επειδή βαριόντουσαν το διάβασμα. Τώρα, με 14 χρόνια προϋπηρεσίας σε μόλις δύο ιδιωτικούς φορείς και χωρίς ίχνος τεμπελιάς αλλά με αξιολογήσεις αντάξιες των σπουδαγμένων, άνεργη. Δεν μπορώ να φύγω εξωτερικό. Γιατί «εκεί» θέλει πτυχίο και χρήματα. Δεν έχω τίποτα από τα δύο. Έχω όμως εδώ και 6 μήνες δανεικά από τη μαμά, ένα καφέ κερασμένο από τη φίλη, αν και όποτε χρειαστώ βενζίνη για το αυτοκίνητο «κερασμένη» από τον αδελφό… Ποιο το αποτέλεσμα; Κατάθλιψη. Δεν θέλει και πολύ, πιστέψτε με. Κι όσο πάει γίνεται κι αδιέξοδο… Θέλω να αυτοκτονήσω γιατί με έκαναν να νιώθω άχρηστη στην κοινωνία. Γιατί μου πήραν το γέλιο από την καθημερινότητά μου και χώρισα με τον αγαπημένο μου, γιατί με άγχωσαν και τσακώθηκα με τη μαμά μου, γιατί απλά δε βρίσκω δουλειά και πως θα ζήσω; Οι σκέψεις μου ανησύχησαν τον αδελφό μου και επισκεφθήκαμε μαζί Δημόσιο Νευρολογικό Νοσοκομείο. Έκριναν νοσηλεία αλλά δεν είχαν κρεβάτια και μ’ έστειλαν αλλού. Πήγα. Γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι. Η αντιμετώπιση από το δεύτερο νοσοκομείο ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Φύγαμε, είχαν περάσει ώρες πια και είχα ηρεμήσει από το κλάμα. «Αδερφέ μου, θα περάσει, γιατί δεν θέλω να πεθάνω απλά το σκέφτομαι…». «Δεν πειράζει, έχεις κατάθλιψη, γι’ αυτό το σκέφτεσαι. Αλλά κι εμείς δεν μπορούμε να σ’ αφήσουμε μόνη σου, θα το ψάξουμε πάλι αύριο…» Ήρθε το αύριο και μαζί του τηλέφωνα από Ιδιωτικά Κέντρα Ψυχικής Υγείας. «Πρέπει το ραντεβού να κλειστεί από τον ενδιαφερόμενο» του είπαν. Πήρα. Γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι. Αδιέξοδο. «Χρίζει νοσηλείας για να πάψει να το σκέφτεται και μετά να ξεκινήσει ψυχιατρική βοήθεια, για την πληρωμή της οποίας θα πρέπει να είναι υπεύθυνη η ίδια». Πώς θα βρω δουλειά για να πληρώνω τη βοήθεια που ζήτησα γιατί δεν θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι, αφού θα νοσηλεύομαι; Που θα βρω δουλειά αφού οι αποτυχημένες προσπάθειές μου για εύρεση εργασίας με οδηγούν στη νοσηλεία; Πώς θα βρω δουλειά αφού έχω κατάθλιψη; Και η κατάθλιψη δεν είναι ένα τσιρότο που το ξεκολλάς και το πετάς. Δεν είναι εύκολο, πιστέψτε με. Το ραντεβού «αξιολόγησης» σε Δημόσιο Κέντρο Ψυχικής Υγείας είναι σε 3 μήνες. Θα περιμένω… γιατί δε θέλω να πεθάνω αλλά το σκέφτομαι. Πηγή: www.lifo.gr